گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم

در پرده سوزم همچو گل،در سینه جوشم همچو مل

من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم

اول کنم اندیشه ای تا برگزینم پیشه ای

آخر به یک پیمانه می،اندیشه را باطل کنم

آنرو ستانم جام را،آن مایه ی آرام را

تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم

روشنگری افلاکیم،چون آفتاب از پاکیم

خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم

دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی

چند از غم دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم.....

                                                                   رهی معیری